Definicja
Karta kierowcy — personalny chipowy nośnik danych dla kierowców zawodowych, współpracujący z tachografem cyfrowym. Rejestruje aktywność kierowcy (czas jazdy, przerwy, odpoczynek, inna praca) i identyfikuje go przed urządzeniem. Obowiązkowa dla kierowców pojazdów ciężarowych powyżej 3,5 t i autobusów wykonujących transport drogowy w UE. Wymagana w Polsce od 1 maja 2006 r.
Jak działa karta kierowcy
Karta kierowcy to karta chipowa (smart card) formatu ISO 7816, wkładana do tachografu cyfrowego przed każdą jazdą. Tachograf zapisuje na karcie: datę i czas rozpoczęcia/zakończenia jazdy, prędkość co sekundę, dystanse dzienne, wybrany przez kierowcę tryb (jazda/przerwa/odpoczynek/inna praca), dane pojazdu (VIN) i urządzenia.
Dane na karcie są przechowywane przez co najmniej 28 dni aktywności. Kierowca ma obowiązek pobierania danych z karty nie rzadziej niż co 28 dni, a pracodawca — z tachografu co 90 dni (dla pojazdów z tachografem inteligentnym: co 56 dni).
Wydawanie i ważność w Polsce
Wystawca: Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych (PWPW) lub Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA.
Wniosek: składany w Starostwie Powiatowym (wydziale komunikacji) właściwym dla miejsca zamieszkania kierowcy. Wymagany: wniosek, fotografia, kopia prawa jazdy kat. C lub D, dowód osobisty.
Ważność: 5 lat od daty wystawienia, maksymalnie do daty ważności prawa jazdy.
Koszt: 117,31 PLN (stan 2024).
Termin: ok. 2–3 tygodnie od złożenia wniosku.
Utrata lub uszkodzenie karty
Kierowca musi zgłosić utratę lub uszkodzenie w ciągu 7 dni kalendarzowych. Do czasu wydania duplikatu (max. 15 dni roboczych) może jeździć bez karty przez max. 15 dni, ale musi drukować wydruk z tachografu przy każdym starcie i zakończeniu pracy.
Weryfikacja: 2026-05-23.
Dane przechowywane na karcie — co czytają kontrolerzy ITD
Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego (ITD) odczytują z karty kierowcy przy pomocy certyfikowanych czytników następujące dane: pełna historia aktywności z ostatnich 28 dni (godziny jazdy, przerw, odpoczynku i innej pracy), dane identyfikacyjne kierowcy, numer VIN pojazdu i numer seryjny każdego tachografu, w którym karta była używana, zdarzenia i usterki zarejestrowane przez tachograf (np. próba manipulacji, przerwanie zasilania, przekroczenie prędkości). Na podstawie tych danych ITD może stwierdzić naruszenia czasu jazdy (max. 9 h/dobę lub 10 h dwukrotnie w tygodniu), brak wymaganych przerw (45 min po 4,5 h jazdy) lub nielegalne cofnięcie danych na karcie, co jest przestępstwem z art. 306 KK.
Karty zagraniczne w Polsce
Kierowcy z innych krajów UE pracujący w polskich firmach transportowych mogą używać swoich narodowych kart kierowcy wydanych w kraju UE — są w pełni wzajemnie uznawane w całej Unii. Karty wydane przez kraje spoza UE (np. Ukraina, Białoruś) nie są uznawane w Polsce i na terenie UE — kierowca z kraju trzeciego musi posiadać kartę wydaną w tym kraju UE, w którym ma miejsce zamieszkania lub zatrudnienia. Polskie firmy zatrudniające kierowców zza wschodniej granicy powinny dopilnować, aby pracownicy uzyskali europejską kartę kierowcy — bez niej nie mogą legalnie prowadzić pojazdu z tachografem cyfrowym na terenie UE.
Podstawa prawna
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 165/2014, rozporządzenie (WE) 561/2006, ustawa o czasie pracy kierowców (Dz.U. 2004 nr 92 poz. 879 ze zm.). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie trybu wydawania kart do tachografów.
Weryfikacja: 2026-05-23.